Od reedukatora:

Od psychologa:

OD KOMITETU OCHRONY PRAW DZIECKA

ZAPRASZAMY

MATKI DZIECI KRZYWDZONYCH DO UDZIAŁU W GRUPIE

WSPARCIOWO-TERAPEUTYCZNEJ

A ICH DZIECI DO UDZIAŁU W INDYWIDUALNYM TRENINGU KONTROLI AGRESJI

Grupa przeznaczona jest dla matek, których dzieci doświadczyły przemocy fizycznej i/lub zaniedbania emocjonalnego i/lub wykorzystania seksualnego. Matka jest w bliskiej relacji z dzieckiem i wobec jego traumy może przeżywać silne emocje, takie jak: smutek, strach, złość, wstyd, poczucie winy. Gdy krzywdzone jest dziecko, to również jego matka przeżywa sytuację kryzysu psychicznego. Dodatkowo przechodzenie przez długotrwałe procedury prawne, mające na celu ochronę dziecka przed krzywdzeniem rodzi często poczucie zagubienia oraz osamotnienia. Skrzywdzone dziecko często przeżywa intensywne uczucia, takie jak złość, wściekłość, gniew, nienawiść i wyraża je poprzez zachowania agresywne oraz autoagresywne, z którymi matka często nie potrafi sobie poradzić. Podstawowym zadaniem grupy wsparciowo-terapeutycznej będzie przepracowanie z matkami, doświadczenia związanego z traumą ich dziecka. Grupa daje też matkom szansę na wyrażenie swoich przeżyć i podzielenie się doświadczeniami z innymi kobietami, których dzieci również zostały skrzywdzone. Przy profesjonalnym wsparciu terapeutycznym matka dziecka doświadczającego krzywdy może poradzić sobie ze swoim stanem psychicznym i wesprzeć emocjonalnie swoje dziecko, ponieważ sama poradziła sobie z przeżywanymi wobec tej sytuacji uczuciami. Bezpośrednie wsparcie emocjonalne, uzupełnione indywidualnym treningiem kontroli złości zostanie również udzielone dzieciom matek uczestniczących w grupie wsparciowo-terapeutycznej. Indywidualny trening kontroli agresji, pomoże dzieciom w konstruktywny sposób poradzić sobie z przeżywaną wobec doświadczonej traumy złością.

Spotkania grupy będą prowadzone przez 8 miesięcy, w każdą środę, w godzinach 18.00 – 20.00, w okresie od 5 listopada 2014 roku do 24 czerwca 2015 roku.

REKRUTACJA TRWA!

 

Osoby zainteresowane prosimy o jak najszybszy kontakt telefoniczny z Panią Karoliną Budzik lub Panią Katarzyną Drożdżyńską w celu umówienia indywidualnej konsultacji psychologicznej przed rozpoczęciem spotkań grupowych oraz indywidualnego treningi kontroli agresji dziecka. Odbycie indywidualnej konsultacji psychologicznej oraz wypełnienie testu psychologicznego jest niezbędnym warunkiem przyjęcia do grupy.

Kontakt: (0-22) 626-94-19, Komitet Ochrony Praw Dziecka, ul. Oleandrów 6, III piętro, Warszawa. Udział w grupie jest bezpłatny! UWAGA: Liczba miejsc ograniczona!

Projekt sfinansowany ze środków

Dziecięce tworzenie…

Zachęcam do przeczytania krótkich opowiadań stworzonych przez uczniów uczęszczających na reedukację. Otrzymali polecenie – wybierz losowo kilka obrazków (5-8) i napisz opowiadanie, które będzie zawierało nazwy tych obrazków. Jeśli ktoś wybierze lwa, pietruszkę, piłkę … to w opowiadaniu powinny się znaleźć te elementy. Czas ograniczony do około 20 minut. Zobacz opowiadania dzieci.

Magdalena Popławska

Świat jest piękny – czyli jak odrabiać pracę domową?

 

Nauczyciele  i rodzice wspólnie z  dzieckiem pracują na sukces.

Prawda? Tak, tylko sukces oprócz wielu ojców ma także wiele twarzy. Sukcesem dla dziecka jest uśmiechnięte słoneczko narysowane przez panią w zeszycie, wysoka ocena lub uznanie ze strony nauczyciela w klasach starszych. Jest się czym pochwalić rodzicom! O to chodzi! Mogę być z siebie dumny!

Co przeżywa dziecko wtedy gdy nie ma pracy domowej lub wie, że mama własnoręcznie wykonała wszystko pięknie w ćwiczeniach? Zbyt daleko idąca pomoc w realizowaniu zdań domowych może zniweczyć poczucie odpowiedzialności dziecka, jego motywację i ambicję, a także  samoocenę. Pomocy tego rodzaju udzielają rodzice gdy są już bezradni – siedzą z dzieckiem do późnej nocy (na zmianę, bo tracą cierpliwość), zaniedbują pozostałą część rodziny albo kolejny raz MUSZĄ wymazać ćwiczenie, ponieważ jest źle wykonane.

Trudno przyznać że brak perfekcji w wykonaniu przysłowiowego szlaczka jest problemem własnego dziecka. Tylko czy to rzeczywiście problem dziecka?

 

 

W jaki sposób wdrożyć dziecko do samodzielności i wytrwałości w pracy to zadanie nie rozwiązane do końca, ponieważ każde dziecko lubi, gdy rodzice poświęcają mu uwagę i czas. Szczególnie młodsze dzieci co chwila pytają o coś, pokazują częściowo wykonane zadania lub wręcz wymagają obecności rodzica przy biurku. Rodzicom zaś chodzi o to, żeby lekcje zostały szybko odrobione – bo przecież są jeszcze inne zajęcia, którym można lub trzeba się poświęcić.

 

Praca domowa jako ćwiczenie oraz utrwalanie wiedzy i nabywanie umiejętności funkcjonuje często tylko teoretycznie. Dzieci mają poczucie przytłoczenia jeśli dostają kilkanaście zadań do wykonania. Narzekają. Rodzice odczuwają to samo. Narzekają po swojemu. Obarczają  nauczyciela za to, że nie zrealizował wszystkiego jak trzeba na lekcji i obciąża tym samym dziecko „zwalając” na niego ogrom pracy. Kształtuje się pogląd o nauczycielu – nie umie nauczyć, nie utrzymuje atmosfery pracy i dyscypliny – padają niewybredne uwagi tak ze strony dziecka jak i rodzica. Autorytet i kompetencje zostają podważone. Dziecko traci szacunek dla nauczyciela i lekceważy go lub się boi.

 

Rodzice mają naprawdę trudne zadanie. Z jednej strony pomóc ale nie za bardzo, z drugiej sukces, ale jakim kosztem… . Sądzę, że jak zwykle należy znaleźć własne rozwiązania dla własnego dziecka i  przede wszystkim liczyć się z jego możliwościami.

Patrzmy długofalowo. Każda działalność naszego dziecka ma służyć jego rozwojowi, przynieść mu korzyści nie tylko jutro, ale w całym życiu. Odrabiając lekcje patrzmy na rozwój pożądanych cech swojego dziecka, a nie na efekt w zeszycie. Kształtujmy cechy, które pomogą dzieciakowi być dobrym i wartościowym człowiekiem rozumiejącym potrzeby swoje i innych ludzi.

 

Kilka słów o radzeniu sobie w trudnych sytuacjach:

 

1. Unikaj krytyki, np. nie koncentruj sie na błędach , ale podkreślaj dobrze wykonane elementy pracy dziecka (nawet jeśli to będzie tylko kilka literek)

2. Wyrażaj zrozumienie i uznanie dla wysiłków podejmowanych przez dziecko i  dla

powagi jego sytuacji.

3. Stwarzaj sytuacje, umożliwiające rozładowanie przykrych dla dziecka emocji – dziecko musi być wysłuchane.

4. Stosuj różnorodne,  wzbudzające zaciekawienie i zaangażowanie dziecka formy aktywności intelektualnej i fizycznej.

5. Wyrażaj własne odczucia i poglądy, jednak bez oceniania osób, skup się na zjawisku.

6. Nie spiesz się z rozwiązaniem zadania dziecka, zachęcaj do samodzielności.

7. Kształtuj w dziecku poczucie odpowiedzialności.

Trochę rad chociaż nikt ich nie lubi:

  1. Dobierz właściwe dla dziecka miejsce i czas na pracę domową.
  2. Jeśli można podzielić dużą pracę na części – zróbcie to razem z dzieckiem i konsekwentnie realizujcie. Można się ograniczyć do dyskretnej kontroli.
  3. Pamiętaj o właściwej dla dziecka diecie i higienie układu nerwowego (proporcje między pracą a odpoczynkiem).
  4. Pamiętaj dziecko wraca do domu zmęczone. Negatywne skutki hałasu i tłoku w szkole dadzą o sobie znać w postaci pobudzenia lub apatii. Musisz to wziąć pod uwagę w planowaniu popołudnia.
  5. Jeśli nie umiesz pomóc swojemu dziecku nie ukrywaj tego i nie martw się tym. Poproś o pomoc nauczyciela – po to są konsultacje dla rodziców i dzieci.
  6. Jeśli nic nie jest zadane zadbaj o możliwość spędzenia czasu z dzieckiem (rozwój intelektualny, fizyczny, relaks…) w formie korzystnej dla wspólnych więzi i dobrych relacji.
  7. Nie zaniedbuj nigdy rozmów z dzieckiem i nie lekceważ jego problemów.
  8. Pamiętaj, że poza szkołą istnieje w dalszym ciągu Wielki Świat, który czeka na Was.
  9. Kochaj bezwarunkowo i mów o tym swojemu dziecku.

Dlaczego nie potrafię?

 

Zaburzenia analizy i syntezy wzrokowej

Objawy:

– trudności w różnicowaniu kształtów graficznych, zapamiętywaniu i odwzorowywaniu z modelu lub z pamięci,

– trudności w rozpoznawaniu znaków i przedmiotów zbliżonych wielkością, kształtem,

– mylenie liter: a-o, m-n, l-f- ł, e-c,

– mylenie liter o zbliżonym kształcie a różnym położeniu w stosunku do osi pionowej, np. p-g, d-b lub osi poziomej, np. u-n, b-p, d-g,

- odwracanie kolejności liter w wyrazach, np. pan – nap,

- opuszczanie drobnych elementów graficznych liter, np. kropki nad i, ogonka przy ą, ę,

– zapisywanie liter wybiegając poza linie, pismo nierówne, rozchwiane,

– robienie za dużych lub za małych odstępów między literami.

Jak pomóc dziecku?

Zestaw ćwiczeń:

– ćwiczenia na materiale geometrycznym (figury geometryczne, mozaika geometryczna, tangram),

– dowolne manipulowanie figurami geometrycznymi,

– różnicowanie figur geometrycznych pod względem kształtu, barwy, grubości, wielkości. Wyszukiwanie figur jednakowych i podobnych. Układanie figur we wzory dowolne i według podanego wzoru,

– ćwiczenia przy pomocy stempli z figurami geometrycznymi, klocków – budowanie całości z części,

– ćwiczenia na materiale obrazkowym – układanki obrazkowe, loteryjki i domina, układanie w całość pociętych obrazków, pocztówek; rozpoznawanie i nazywanie przedmiotów na obrazkach; podział przedmiotów na grupy, np. rośliny, zwierzęta, owoce, warzywa, meble, przybory szkolne (rozwijanie myślenia logicznego, np. mak – do czego należy? do roślin, do kwiatów, do czego nie należy?),

– ćwiczenia spostrzegania i zapamiętywania. Pokazujemy dziecku obrazek lub przedmiot na kilka sekund i zakrywamy. Pytamy: co było na obrazku? Jakiego koloru były przedmioty? Ile było przedmiotów? Opisz, który był największy, najmniejszy itp. Ćwiczenie dodatkowo doskonali myślenie, wyobraźnię, uwagę i mowę.

– historyjki obrazkowe – porządkowanie obrazków, zgadywanie i opowiadania, co będzie dalej, opowiadanie zdarzeń,

– kalkowanie obrazków przez kalkę techniczną,

– ćwiczenia na materiale literowym, sylabowym, wyrazowym i zdaniowym: rozpoznawanie kształtu liter, wyszukiwanie takich samych liter, dopasowanie litery do obrazka i odwrotnie, tworzenie i czytanie sylab otwartych typu: pa, ba, da, tworzenie z nich wyrazów,

– dobieranie podpisów do obrazków i czytanie ich,

– układanie i przekształcanie wyrazów z liter alfabetu ruchomego,

– uzupełnianie brakujących części wyrazów,

– rozwiązywanie rebusów, krzyżówek i zagadek w gazetkach dziecięcych np. „Świerszczyk”,

– wyszukiwanie i zaznaczanie w czasopismach dziecięcych liter na zasadzie: dźwięczna- bezdźwięczna k-g, d-t, lub podobne graficznie: a-c, u-n, w-m, d-b, p-g, m-n, l-t-ł, e-c, s-z.

Uwaga!

Podczas czytania przyzwyczajamy dziecko do ujmowania wyrazu jako pewnej całości. Głosowanie i sylabizowanie staramy się przezwyciężać poprzez przeciąganie samogłosek przy czytaniu. Rodzic czyta wyraźnie i głośno – dziecko słucha i patrzy, co czytamy. Innym sposobem jest czytanie w duecie. Aby tekst był zrozumiały dla dziecka zachęcamy

go do opowiedzenia przeczytanej treści – pomagamy przy opowiadania zadając pytania, dopowiadając. Czytamy sylabami metodą „jedną ty – jedną ja”, korygujemy pomyłki podpowiadając tylko izolowaną głoskę lub sygnalizując błąd w umówiony z dzieckiem sposób.

 

Zaburzenia analizy i syntezy słuchowej

Objawy:

– trudności w dokonywaniu syntezy wyrazu,

– trudności w dokonywaniu analizy głoskowej wyrazu,

– trudności w zapamiętaniu, powtórzeniu trudnych wyrazów i dłuższych zdań,

– trudności w rozumieniu bardziej skomplikowanych poleceń słownych,

– trudności w pisaniu ze słuchu dłuższych wyrazów,

– trudności w czytaniu całych wyrazów

– często mały zasób słów, agramatyzmy, tylko proste zdania w opowiadaniu,

– zniekształcanie wyrazów w dyktandzie,

– trudności w pisowni wyrazów zmiękczonych,

– kłopoty z różnicowaniem „j-i”,

– trudności w odróżnianiu samogłosek nosowych od „on”, „om”,

– łączenie przyimka z rzeczownikiem, np. w klasie,

– opuszczanie wyrazów, końcówek wyrazów,

– zamiana głosek dźwięcznych na bezdźwięczne- b-p, d-t,

– trudności w różnicowaniu zmiękczeń,

– zamiana syczących na szumiące lub ciszące, np. s- sz, ś,

– trudności w nauce języków obcych,

– trudności w nauce wierszy, tabliczki mnożenia, zapamiętywaniu ciągów słownych (łatwiej się uczą mając tekst przed oczami).

 

Ćwiczenia usprawniające:

 

– wysłuchiwanie i wymawianie głosek na początku wyrazu (nagłos),

– wysłuchiwanie i wymawianie głosek na końcu wyrazu (wygłos),

– wysłuchiwanie i wymawianie w środku wyrazu (śródgłos),

– zabawy w słowa: wymyślanie wyrazów na określoną głoskę, szukanie do nich rymu

– gra państwa-miasta – wyszukiwanie i zapisywanie wyrazów na określona głoskę w odpowiednich kategoriach np. imię, rzecz, roślina, zwierzę,

– porównywanie dźwięków – pudełka akustyczne

– szukanie wśród wielu obrazków odpowiedniego – np. poszukaj takiego, którego nazwa zawiera głoskę…., sylabę…, zaczyna się…., kończy…..

– zabawy i gry rytmiczne – wystukiwanie rytmu, odgadywanie jaka to melodia na podstawie wysłuchanego rytmu, próby komponowania melodii do zdań,

– bogacenie słownika biernego i czynnego poprzez opowiadania, opisy, rozmowy

– nauka wierszy na pamięć, nauka fragmentów prozy,

– zapamiętywanie ciągów literowych (alfabet) lub określonych nazw np. miesięcy w połączeniu z rytmem lub melodia,

– ćwiczenia graficzno-ortograficzne – rodzic wymawia słowo, dziecko dokonuje analizy głoskowej, omawiamy z dzieckiem trudności, a następnie dziecko zapisuje wyraz.

 

 

 

Opóźnienia rozwoju ruchowego

Objawy:

– na początku niechęć do czynności i zabaw ruchowych,

– nadmierna męczliwość,

– niezborność ruchów

– nadmierne bądź za małe napięcie mięśniowe (mała precyzja ruchów), kurczowe trzymanie ołówka, silne przyciskanie, częste współruchy (języka, dłoni),

– zaburzona szybkość ruchów, np. dłoni, palców, trudności w majsterkowaniu, wycinaniu, szyciu, zapinaniu guzików, zawiązywaniu sznurówek,

– niewłaściwa koordynacja wzrokowo-ruchowa, trudności w rysowaniu, pisaniu (brzydkie pismo, brak połączeń między literami, zmiana wielkości i kąta nachylenia pisma, wolne tempo pisania, niestaranne zeszyty, kleksy, pogięte kartki, liczne skreślenia i poprawki),

– trudności przyspieszenia czytania na skutek powolnych ruchów gałek ocznych.

 

Ćwiczenia:

a) usprawniające całe ciało

 

– gimnastyka, pływanie, uprawianie sportu,

– zachęcanie do udziału w grach i zabawach ruchowych – jazda na rowerze, skoki przez skakankę, zabawy piłką itp.,

– pilnowanie, by dziecko było aktywne ruchowo – zagrożeniem jest pozycja nieruchoma przed telewizorem czy komputerem,

– wykorzystywanie zabaw ruchowych do utrwalania schematu ciała i orientacji przestrzennej: lewa – prawa, góra – dół, w prawo – w lewo.

– taniec

– ćwiczenia integrujące pracę obu stron ciała

 

b) usprawniające manualnie

 

– ćwiczenia ogólne usprawniające ruchy rąk z wykorzystaniem jak największej liczby technik plastycznych,

– ćwiczenia graficzne ukierunkowane na doskonalenie pisma,

– ćwiczenia i zabawy zwalniające napięcie stawowo-mięśniowe:

* płynne ruchy ramion (naśladowanie lotu ptaków, marsz w wysokiej trawie, drzewa na wietrze),

* zabawy zręcznościowe (rzuty do celu, popychanie piłek lekarskich, rzucanie piłki w parach, ćwiczenia na równoważni, zabawy stolikowe jak pchełki, bierki, bilard stołowy),

* zabawy na orientację w przestrzeni i lateralizację.

Ćwiczenia manualne obejmują:

– ćwiczenia ruchliwości palców i sprawności czubków palców,

– lepienie z gliny, plasteliny,

– gra na instrumentach, wyszywanie, haftowanie, pisanie na klawiaturze komputerowej lub maszynie, wycinanki, wydzieranki, nawlekanie korali,

– malowanie palcami na dużym formacie

– ugniatanie kul jedną ręką (z bibuły, gazety)

– kalkowanie wzorów,

– swobodne projektowanie ozdobnych szlaczków malowanych grubym pędzlem na dużej powierzchni

– wypełnianie kolorowanek oraz wzorów wykonanych stemplami,

– wycinanie różnych wzorów wcześniej malowanych

– wydzieranie z papieru różnych postaci,

– zamalowywanie dużych płaszczyzn.

– gra na różnych instrumentach – także wykonanych samodzielnie..

 

 

 

     Zaburzenia orientacji przestrzennej

Objawy:

 

– słabe rozumienie określeń słownych, dotyczących stosunków przestrzennych, przyimki (w, za, nad, pod, obok, przed…),

– rysunki o niskim poziomie graficznym, mała ilość szczegółów, złe rozplanowanie przedmiotów,

– niewłaściwe rozplanowanie wyrazów w stosunku do strony zeszytu, nie mieszczenie się w liniach zeszytu, częste wybieranie złych linijek

– mylenie kierunku zapisu (pismo lustrzane)

– mylenie liter o podobnym położeniu w stosunku do osi poziomej i pionowej p-g, d-b, u-n, g-b, dotyczy to także czytania i pisania.

– trudności w opanowaniu pojęć dotyczących rozróżniania stron świata, pór roku, miesięcy, pór dnia, dni tygodnia

– trudności w nauce geometrii

 

Ćwiczenia usprawniające:

 

– określanie położenia poszczególnych przedmiotów w przestrzeni, na obrazku,

– rysowanie przedmiotów w odpowiednim położeniu:

* dorysuj pod oknem ławkę

* obok drzewa dorysuj chmurkę itd.

– udzielanie słownej odpowiedzi na pytania dotyczące otaczającej rzeczywistości lub sytuacji przedstawionej na rysunku:

* Obok czego stoi krzesło?

* W którym roku narysowano słońce?

* Co jest w prawym dolnym rogu?

– Kolorowanie obrazka według instrukcji , np.:

* pola oznaczone kółkiem zamaluj na czerwono,

* pola z wynikiem 25 pokoloruj na niebiesko.

– Utrwalanie rozróżniania stron ciała:

* pokaż prawą rękę, lewą nogę, prawe ucho,

* podnieś lewą nogę, schowaj piłkę do lewej kieszeni

* narysuj kreskę po prawej stronie kartki itp.

– śledzenie wzrokiem przedmiotów poruszanych przez rodzica

– śledzenie linii na obrazku tzw. plątaninki

– układanie konstrukcji z klocków np. lego

– kreślenie kształtów graficznych w powietrzu

– rysowanie z zachowaniem kierunku od prawej do lewej szlaczków i kształtów literopodobnych.

– dyktanda graficzne – wzrokowe i słuchowe.

 

 

 

 

Opracowała Magdalena Popławska na podstawie „Zestawu ćwiczeń

usprawniających zaburzone funkcje” mgr Małgorzaty Makary – publikacja w Internecie.